Για τον Δημήτρη Χριστοδούλου και το Παραθύρι-Παραθύρι

Θυμάμαι ένα καλοκαιριάτικο βράδυ του 1972 -73 στην ΄΄ Αρχόντισσα ΄΄ στην Πλάκα τραγουδούσε ο Μητσιάς με την Γαλάνη , μόλις πάω να κάτσω σ΄ένα τραπέζι έρχεται ένας σερβιτόρος και μου λέει πως ο κύριος Τάκης Λαμπρόπουλος θέλει να πάω στο τραπέζι του , πηγαίνω και τον βρίσκω να κάθεται συντροφιά με τις γυναίκες τους μ΄έναν ψηλό γελαστό ευχάριστο άντρα , είναι ο ποιητής Δημήτρης Χριστοδούλου. Τον ήξερα γιατί πριν την δικτατορία ερχότανε συχνά στην μπουάτ ΄΄Παράγκα ΄΄που συνόδευα την Κ.Χωματά στο πιάνο ο Τ. Λαμπρόπουλος με συστήνει με τα καλύτερα λόγια και τον προτρέπει να συνεργαστούμε…Από εκείνη την ώρα με τον Δ. Χριστοδούλου θα ξεκινήσουμε την σχέση μας κάνοντας πολύ παρέα συζητώντας ,τραγουδώντας , πίνοντας και όταν κάποιος από την παρέα διαφωνούσε μαζί του για να υποστηρίξει καλύτερα τα επιχειρήματα του άρπαζε την ευκαιρία και με το γνωστό ύφος του άρχιζε να φέρνει παραδείγματα από την ιστορία .Τότε κάθε μεσημέρι συναντιόμαστε στο Κολωνάκι αρχικά για κάποια χρόνια στην ΄΄ Λυκόβρυση ΄΄ και στη συνέχεια στου ΄΄ Μπόκολα΄΄ στην παρέα τότε είμαστε ο Κ. Μουρσελά,ς ο Γ. Μιχαλακόπουλος, ο Γ. Μοσχίδης, ο Κ. Κουτσομύτης, ο Β. Γκούφας και ο Γ. Σγουράκης .Ένα μεσημέρι έχουν φύγει όλοι και έχουμε μείνει οι δυο μας , έχει περάσει κανα δεκάλεπτο και δεν έχουμε πει κουβέντα - γιατί αντέχαμε ακόμα στη σιωπή και μπορούσαμε να κάνουμε παρέα χωρίς να φλυαρούμε – ξαφνικά τον ακούω να καλεί ένα ταξί που περνούσε εκείνη την ώρα , να με σκουντάει με τον αγκώνα του , να σηκώνεται απότομα , και να με προστάζει.

- "Πάμε" .

Χωρίς να καταλάβω τι και για πού τον ακολούθησα μπήκαμε στο ταξί και τον ακούω να λέει στον ταξιτζή Αιγάλεω και σε μένα "οδήγησέ τον".

- "Που πάμε ρε Δημήτρη ;"

- "Σπίτι σου ρε δεν το κατάλαβες ;" – τότε έμενα ακόμη στο Αιγάλεω με την μητέρα μου .

- "Ξεκινάμε να γράφουμε τραγούδια , αργήσαμε.  Ο Τάκης η αλεπού τότε που μας γνώρισε κάτι ήξερε."

Πήγαμε στο σπίτι μου κάθησα στο πιάνο και άρχισα να παίζω μελωδίες , άλλοτε αυτοσχεδίαζα εκείνος σχολίαζε , παρατηρούσε, έντυνε τις μελωδίες με μεγάλη ευκολία έτσι σαν "οδηγό".Με ατελείωτα τσιγάρα, αμέτρητους καφέδες και την μητέρα μου να μας παρακαλεί να βάλουμε κάτι στο στόμα μας

-" Όλο τσιγάρο και καφέ σταματήστε να τσιμπήσετε και κάτι …"

Και τον Δημήτρη να την πειράζει:

- "Μικρασιάτισσα μη μου πηγαινοέρχεσαι και τρίβεσαι πολύ με το φάτε και τσιμπήστε κάτι γιατί θα στη δώσω την τσιμπιά εκεί που θέλεις , και θα το δεί κι ο γιός σου…"

Έτσι μόλις ακούσαμε τα πρώτα λεωφορεία και τα βήματα στο δρόμο καταλάβαμε ότι είχε έρθει η ώρα να πάμε για ύπνο εμείς τώρα .Έτσι ξεκίνησε και η δεύτερη σχέση μας η "επαγγελματική" με τον Δ. Χριστοδούλου , σε μια στιγμή απρόβλεπτη ,όπως συνήθως συνέβαινε τότε .Μα και ο Δημήτρης Χριστοδούλου έτσι πηγαίος , αυθόρμητος , και απρόβλεπτος ήταν, ένας ποιητής που έδωσε στο Ελληνικό τραγούδι πολύ σπουδαίους στίχους και σε όσους γράφουν έδειξε με τον λόγο και τη στάση του, τον τρόπο , το ύφος και το ήθος της αισθητικής .Την παραγωγή του δίσκου τότε δεν την έκανε ο Τάκης Β. Λαμπρόπουλος που μας έφερε σε πρώτη επαφή ,άλλωστε είχε εγκαταλείψει δυστυχώς την δισκογραφία και την ΕΜΙΑΛ μερικά χρόνια πρίν , αλλά ο άλλος σπουδαίος και μεγάλος της Ελληνικής Δισκογραφίας τότε ! Ο Αλέκος Πατσιφάς και η εταιρεία του η ΛΥΡΑ .

Βασίλης Δημητρίου

ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 2009

 
Home Κείμενα-Σκέψεις-Απόψεις Για τον Δημήτρη Χριστοδούλου και το Παραθύρι-Παραθύρι
Το Περιεχόμενο αυτής της ιστοσελίδας και όλα τα δικαιώματα Πνευματικής Ιδιοκτησίας ανήκουν στον Βασίλη Δημητρίου. H eνσωμάτωση περιεχομένου της Ιστοσελίδας σε άλλη ιστοσελίδα ή αναπαραγωγής της Ιστοσελίδας ή του Περιεχομένου (είτε με σύνδεση, αναπαραγωγή ή με άλλη μέθοδο) επιτρέπονται με την προηγούμενη ρητή συναίνεση του Βασίλη Δημητρίου.