Για Το Περιοδικό "Οκτάβα"

Αυτά τα κείμενα γράφτηκαν από τον Βασίλη Δημητρίου  το 2005 για το περιοδικό  ΟΚΤΑΒΑ που είχε μικρή διάρκεια ζωής.


 

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

 

Μια τρομερή ανάγκη 

 

Μερικοί άνθρωποι έχουν ανάγκη να είναι δυστυχισμένοι 
 σώνει και καλά θα τη βρουν τη δυστυχία
σε οποιαδήποτε κατάσταση
 θα εκμεταλλευτούν κάθε ευκαιρία να επισημάνουν
ακόμη και το παραμικρό λάθος την απειροελάχιστη έλλειψη
κι ύστερα θα γεμίσουν από μίσος κι εκδικητικότητα
ΤΣΑΡΛΣ ΜΠΟΥΚΟΦΣΚΙ

 

Είναι αλήθεια  υπάρχουν πολλοί  κάθε μέρα  σε όλα τα μέσα  και με όλους τους τρόπους , που γράφουν,
φωνάζουν και διαμαρτύρονται -αρκετές φορές και με υπερβολή -  για ότι πιθανόν μας στενοχωρεί ,
μας θυμώνει , μας θίγει ,μας κάνει να ντρεπόμαστε η να λυπόμαστε .Σκέφτομαι λοιπόν  πως
αυτή η σελίδα θα μπορούσε να βλέπει , να σχολιάζει , να θυμάται , να προτείνει , ότι καλό και
ωραίο έτυχε να δει να ακούσει η να μάθει , ότι ευχάριστο μπορεί να γνώρισε κάποια
στιγμή , και  μπορεί να το μεταφέρει και σε άλλους .Έτσι για να βλέπουμε και τις καθημερινές
ομορφιές που συνήθως έχει η καθημερινότητά μας  και τις προσπερνάμε μέσα από μια
συνήθεια  και ένα γκάζωμα - που μας έχουν βάλει - καθημερινής γκρίνιας .Σαν να φοβόμαστε
μην τύχη και ακούσουν ΄΄κάποιοι΄΄ ότι μας έτυχε να δούμε , να ακούσουμε , η να ζήσουμε
κάτι καλό , και έρθουν να μας το πάρουν .

 

 

Αθήνα - Απρίλιος 2005


Ήταν ένα  μεσημέρι εκεί στα μέσα του Απρίλη , λίγες μέρες μετά  που πρωτοφάνηκε  η Άνοιξη
Κατέβαινα με το αυτοκίνητο μεσημεριάτικα  την Ιπποκράτους πηγαίνοντας για πρόβα στο θέατρο .
Στο φανάρι της Πανεπιστημίου σταμάτησα πίσω από ένα λεωφορείο , δεν είχα  σταματήσει  τελείως
και ξαφνικά μου έρχεται  μια μυρωδιά από νεραντζιά ,  και  δεν το πίστευα . Πάω να γελάσω με
τον εαυτό μου σκεφτόμενος  πως ότι  θέλεις σού'ρχεται μα δεν προλαβαίνω και όπως στρίβω το
κεφάλι μου αριστερά  βλέπω απέναντι και λίγο ψηλότερα στον προαύλιο χώρο της  βιβλιοθήκης 
μία υπέροχη μεγάλη νεραντζιά να μην καταλαβαίνει τίποτα , ούτε Πανεπιστημίου, ούτε Ιπποκράτους, 
 ούτε λεωφορεία,  ούτε μηχανάκια, ούτε  Ι.Χ . ,τίποτα αυτή εκεί  αγέρωχη  κι ωραία  - αφού προς
στιγμή νόμισα πως μου χαμογελούσε πονηρά . Στεκόταν και κοίταζε τους περαστικούς  , μηχανές 
 και ανθρώπους  απαθής και υπεροπτική θα έλεγα ,αφού κανέναν  δεν έβλεπε να την προσκυνάει
η τουλάχιστον να τις δίνει  σημασία . Μόλις ξεκίνησε το λεωφορείο έκοψα το τιμόνι δεξιά να
σταματήσω για λίγο , γιατί τέτοιες χαρές  μέρα μεσημέρι στην  Πανεπιστημίου και  Ιπποκράτους 
είναι μάλλον ασυνήθιστο φρούτο και δεν τις χάνεις  τρώγοντας βέβαια  τις σχετικές μούντζες
και τα γνωστά "προσδιοριστικά" από τους γνωστούς  - μην λέμε επαγγέλματα  και θίξουμε 
 τον κλάδο των… !!! - Αλλά εγώ εκεί  ,από τις λίγες φορές που δεν καταλάβαινα τίποτα, απολάμβανα
την νεραντζιά  και τις μυρωδιές της. Τέλος πάντων  όπως πάντα λες κι είναι της μοίρας μας ,
ακόμη κι αυτές  οι χαρές να μην κρατούν  για  πολύ , μέχρι που άρχισα να ενοχλούμε  και εγώ με
τον εαυτό μου που καθυστερώ ,και μόλις πρασίνισε πάλι το φανάρι έφυγα . Πήγα στο θέατρο ,
έγινε η πρόβα  - από τις καλύτερες , για να επιβεβαιωθεί το ρηθέν  τα καλά όπως και τα κακά πάνε
πάντα μαζί  - και όταν τελειώσαμε  κάποια  από τα  κορίτσια του χορού για να με ευχαριστήσουν
 μου πρότειναν "..που ήσουνα πολύ καλός και δεν μας φώναζες  θα σε πάμε όπου θες"
 - Να φύγετε οι υπόλοιπες και να μείνει μόνο μία , γιατί με πολλές μαζί ….έχω χάσει από χέρι .
 - Αυτό ξέχνα το και λέγε που θέλεις να σε πάμε ; Τους πρότεινα πολλά και καλά ταβερνάκια  που
είχαμε και περιθώρια  να βρεθούμε πάλι κοντά με τίποτα νεραντζιές  λόγω εποχής , επειδή όμως
" λόγω ….κάνουμε δίαιτα και εν πάση περιπτώσει τώρα θάχεις εμάς τα τριανταφυλλά σου όπως
μας λές , μην τα θές κι όλα δικά σου …΄΄ Ετσι λοιπόν αποφάσισα και με πήγανε σ’ένα μπάρ στο
 Galaxy . Πράγματι ήτανε  καλή ιδέα .Κάτι η πρόβα που είχε πάει πολύ καλά , κάτι η συντροφιά
που ήτανε πολύ όμορφη , κάτι η γενική ατμόσφαιρα που συνήθως έχει αυτό το μπάρ , κάτι που αύριο 
δεν είχε πρόβα  , κάτι .. κάτι …κάτι .. περνούσαμε  καταπληκτικά , κάποια στιγμή ήρθε κάποιος
φρέσκος , και όπως άνοιξ ε την πόρτα  έβαλε και το μάνταλο και την άφησε ανοιχτή  . Αυτό ήτανε ,
κάτι ήξερε ο άνθρωπος που ερχότανε απ΄έξω , σε λίγα δευτερόλεπτα  η γνωστή μου μυρωδιά , αυτή η μ
υρωδιά της ανθισμένης νεραντζιάς  που με τρελαίνει , μπήκε από την ανοιχτή πόρτα  και τάσπασε όλα .
Σταμάτησαν και οι  κουβέντες , και τα γέλια και τα χου χου και τα μπλά μπλά , τώρα όλοι άρχισαν να
σχολιάζουν την ΄΄νέα επισκέπτη ΄΄την φίλη μου τη νεραντζιά και σιγά σιγά  όλοι ο ένας μετά τον άλλο
με το ποτήρι στο χέρι άρχισαν να κινούνται προς την έξοδο ,ήθελαν περισσότερο , ήθελαν πιο έντονο
το άρωμα  τις νεραντζιάς , και βγήκαν στη στοά , με τα ποτήρια και τα μπουκάλια στο χέρι Ναι όλο το
μπάρ βγήκε έξω από το μπάρ , για να νιώσει αυτή την τρελή  μυρωδιά πιο έντονα . Και οι νεραντζιές
έξω από την παλαιά βουλή πενήντα εξήντα μέτρα μακρύτερα από μας ,να κάθονται εκεί αγέρωχες σαν
αριστοκράτισσες άλλων εποχών, λές και κάτι περίμεναν , σαν κάτι να ήθελαν …και το άρωμα τους
να περνάει τη Σταδίου να μπαίνει μέσα στη στοά …και να τρελαίνει! -Δεν το πιστεύω αυτό που μου συμβαίνει
σήμερα , ψιθύρισα  , μία κυρία από άλλη παρέα που στεκότανε δίπλα μου , γύρισε και κοιτώντας με
θέλησε να μου απαντήσει - Έριξε πολύ νερό φέτος στην Αθήνα γι΄αυτό είναι έτσι όλα τα δέντρα ,
μου έδωσε την απάντηση .Μετά γύρισε πάλι το βλέμμα της προς την Σταδίου  στις νεραντζιές ,και λίγο
πιο χαμηλόφωνα σαν να μονολογούσε συνέχισε .  -Να πέσει  και κάνας έρωτας το καλοκαίρι πού'ρχεται να
λαμπικάρει το μάτι , και αργά αργά  μπήκε στο άδειο μπάρ κάθισε σ΄ένα  σκαμπό και άναψε τσιγάρο !
Μα το Θεό στο καλοκαίρι που περνάμε  λέω αλήθεια .
Συνέβησαν στην Αθήνα  τον Απρίλη του 2005 !

 



Αθήνα- Μάιος 2005


Τα πάντα  "εν τόπω και εν χρόνω"!
Έτσι μου αποκρίθηκε πριν μερικά χρόνια μία υπέροχη Κρητικιά φίλη .
Ναι όλα "εν τόπω και εν χρόνω"! Κι όμως , για τα πάντα , παντού και πάντα …. πάντα θα
υπάρχουν εξαιρέσεις . Φέτος  Πάσχα στη Θεσσαλία . Στην αυλή όλα τα σχετικά . Οι μεζέδες ,
τα τσίπουρα , το κόκκινο μπρούσκο ,οι σούβλες με τα κοκορέτσια , τα αρνιά , κοιλίτσες
τυλιγμένες στη σούβλα δίχως τίποτα άλλο - καινούργια γνωριμία αυτό - μεζές για τσίπουρα
και… ασθενοφόρο ! Μάλιστα , και στην ατμόσφαιρα οι μυρωδιές να μπερδεύονται απίστευτα,
η τσίκνα από τα ψητά με τις ευωδιές από τους λεμονανθούς , τις νεραντζιές , τις τριανταφυλλιές,
κάτι αγριολούλουδα, - που μόνο ο Θεός και κάτι μεγαλοχρονίτες ακόμη ξέρουν τα ονόματα
τους -  αυτά που δύο τρείς  φίλες  τα έπλεκαν
μαγιάτικα στεφάνια ! Πάσχα και Πρωτομαγιά – καλοκαιριά στη Θεσσαλία φέτος ! Με όλη τη
διάθεση να ζήσω για μια ακόμη φορά αυτό το … "εν τόπω και εν χρόνω" όσο το μπορώ και
το αντέχω , γιατί υπάρχει πάντα και αυτό το ΄΄αντέχω΄΄ . Και ξαφνικά μέσα σε όλη αυτή τη
μαγεία νιώθω πως κάτι λείπει  . Μα φυσικά , για  ένα αδιανόητο για την ημέρα λόγο κανείς
δεν σκέφτηκε την ΄΄αγαπητικιά ΄΄ . Σηκώνομαι και πάω να βάλω  καμιά μουσική ….της
ημέρας! Κανένα  Σκάρο , κάνα Ζαγορίσιο ,να ακούσουμε κάνα Τάσο Χαλκιά , καμία Σοφία
Κολητήρη , κάτι από τις κομπανίες των Χαλιγιάννηδων η του Μπάου , κάνα Βλάχικο , κάνα
Μακεδονίτικο  ,τίποτα ζουρνάδες γκάϊντες και νταχαρέδες …. τέλος πάντων να δώσω τον ήχο
αυτής της στιγμής τη ΄΄φωνή΄΄ που λείπει   σ΄αυτό το γλέντι. Ξαφνικά με τα πρώτα βήματα που
κάνω  και κάποιος άλλος με πρόλαβε . Ακούω …. ένα πιάνο  ..μια κιθάρα ..μια δεύτερη κιθάρα
…οι  ΄΄Δεκαπέντε Εσπερινοί ΄΄….! Σταμάτησα , έμεινα που λέμε . Δεν καταλάβαίνα πως έσκασε
τώρα ,  τέτοια μέρα τέτοια ώρα , σε τέτοιο τόπο αυτή η μουσική ; Και όμως σε λίγα δευτερόλεπτα
το πρώτο μου ξάφνιασμα έφυγε και σιγά –σιγά αυτή η μαγική μουσική από  αυτούς τους μαγικούς
ερμηνευτές  με συνεπήρε για μια ακόμη φορά . Μπορεί και περισσότερο από άλλοτε, ίσως  γιατί
αυτή εδώ , ήταν…η λάθος  η κόντρα στιγμή . Δεν  μου άρεσε, που τέτοια μέρα ,τέτοια ώρα σ’ αυτόν
εδώ το χώρο με μαγεύει αυτή η μουσική . Φοβήθηκα πως  άρχισε να λειτουργεί η διαβρωμένη
μουσική συνείδησή μου .Κι όμως , έτσι όπως ερχόταν η μουσική  προς τα έξω , έτσι σιγά- σιγά
έσβηναν οι φωνές τις παρέας . Ένα κουϊντέτο ερχότανε  και δεκατέσσερεις φωνές σταματούσαν!
Ψεύτικα , μαγικά πράγματα ! Ακόμη δεν μου καθότανε καλά , δεν είχα πειστεί , φοβόμουνα ότι
πάει να χαλάσει η γιορτινή ατμόσφαιρα . -Πάω να βάλω κάτι πιο δυνατό , πιο Πασχαλινό είπα
μα δεν πρόλαβα να κινηθώ . Για πρώτη φορά είδα μια ολόκληρη παρέα να με κοιτάει με απορία .
Βρέθηκα σε αμηχανία , ψιλοντράπηκα  ….
- Βασίλη τι έπαθες ;
- Εσύ το λές αυτό ρε ;
Ακόμη δεν ήθελα να το πιστέψω .
Καθηγητές , δάσκαλοι , μηχανικοί , διπλωματούχοι και πανεπιστημιακοί. Τι περιμένεις σκέφτηκα .
Έχουμε χάσει την αλήθεια … και τότε έπεσε ο κεραυνός . Η γερόντισσα  η μάνα του φίλου
η …χωριάτισσα  με έστειλε .
-Άστο Βασιλάκο μ΄για αργότερα , έχουμε καιρό , άστην αυτήν τη μουσική θα ψηθούν  πιο γλυκά
τ΄αρνάκια !!!
Έκλεισα !!!
Κάθισα και άκουγα και άκουγα και δεν χόρταινα , και κατάλαβα για μια ακόμη φορά
ότι τα  μεγάλα …και οι μεγάλοι…  θα είναι πάντα εξαίρεση , δεν έχουν ποτέ , ούτε τόπο ούτε
χρόνο είναι πάντα "εν τόπω και εν χρόνω". Είναι πάντα ΜΕΣΑ !


Επίδαυρος - Ιούνιος 2005

Φέτος για μια ακόμη φορά στην Επίδαυρο , αυτή τη χρονιά με τραγωδία , συμμέτοχος στην παράσταση
 "ΟΡΕΣΤΗΣ" του Ευριπίδη, που ανέβηκε σε σκηνοθεσία Σταμάτη Φασουλή με την Καριοφυλλιά Καραμπέτη
τον Αργύρη Ξάφη τον Στέλιο Μάϊνα και άλλους άξιους συντελεστές μία από τις πολύ καλές παραγωγές που
πάντα κάνει το Θέατρο Διαδρομή. Η εναρκτήρια παράσταση στα φετινά Επιδαύρια . Ένα κατέβασμα στη
ν Επίδαυρο, όσα χρόνια κι αν συμβαίνει αυτό έχει πάντα την ίδια λαχτάρα ,να φτάσεις όσο γίνεται πιο
γρήγορα , να μείνεις όσο γίνεται πιο πολύ , λες και είναι η πρώτη φορά . Σαν να βλέπεις τη μάνα σου 
 ύστερα από χρόνια .Προχωρημένο απόγευμα προς το τέλος Ιουνίου που  είναι μεγάλες οι μέρες , καθισμένος
ψηλά τέρμα Θεού στις τελευταίες κερκίδες και στα μάτια μου όλη αυτή η τεράστια αχιβάδα έργο …ανθρώπων!
 Θέλω να προσέξω την πρόβα που με ενδιαφέρεικαι δεν μπορώ , θέλω να σκεφτώ μα δεν γίνεται.
 Είναι αδύνατο να συγκεντρωθώ στον παρόντα χρόνο , έχω έρθει πίσω πολλά χρόνια και βλέπω τον κόσμο
με τα μπαγκάζια του , τα μπογαλάκια του, τις πραμάτειες και τα διαφορά του ο καθένας , άλλοι αργά , άλλοι
πιο βιαστικοί , κάποιοι πιο αρχοντικά αργά με σιγουριά και την αυλή δίπλα τους ,να πιάνουνθέση  στις
κερκίδες , να στρώνουν κλαριά , πανιά ,να φτιάχνουν μικρές πρόχειρες ομπρέλες η τέντες, κάποιοι άλλοι
να διεκδικούν τον ίδιο χώρο… έξω πίσω από ην ορχήστρα και στα πλαϊνά κάποιοι μουσικοί να ζεσταίνουν
τα όργανα τους , ηθοποιοί να αυτοσχεδιάζουν η να κάνουν λεπτές κινήσεις για να ζεσταθούν, και από πέρα
να ανεβαίνουν καπνοί και μυρωδιές από φαγητά που ετοιμάζονται , από νερά που ζεσταίνουν , από
αρωματικά φυτά που καίγονται , και όλα αυτά να συμβαίνουν με το ξημέρωμα πριν ανέβει ο ήλιος , με το
ίδιο χρώμα όμως στο ορίζοντα όπως και τώρα που είναι προχωρημένο απόγευμα , γιατί στην Επίδαυρο 
 τέτοιο καιρό η ανατολή και η δύση έχουν τα ίδια χρώματα . Όπως φεύγει σιγά σιγά το φως έτσι και το μυαλό
μου ξαναγυρνά στην πραγματικότητα. Αρχίζω και παρακολουθώ την πρόβα και μαζί σκέφτομαι΄ τι ευτυχία
να σ΄αφήνουν άνθρωποι και φύση να χαίρεσαι και να γεύεσαι τέτοια αγαθά . Την Αγάπη, τη Φύση,
την Τέχνη, και τον Άνθρωπο μαζί άτι τέτοιο δεν ήθελαν οι  πρόγονοι μας; Την αγάπη τους για τη φύση
και τον άνθρωπο δεν έδειχναν ;Και δεν ξεχνώ πως κι αυτή η αγάπη , κι αυτή η τέχνη , κι αυτό το κάλος
, είχε τα θύματα του . Πάνω σε  (")θύματα (" ) καθόμαστε,πάνω (" )σε θύματα (" ) θυμόμαστε, πάνω
σε (") θύματα (") χαιρόμαστε και ευτυχούμε … Κι’ ζωή τραβά την ανηφόρα – με σημαίες και με τραγούδια …!
Kαλό και μακρύ ταξίδι Octava !!!

Αθήνα - Σεπτέμβριος 2005


Ανηφορίζοντας για το Ηρώδειο θυμάμαι .Πολλά χρόνια πίσω - καμιά τριανταπενταριά - ένα απόγευμα
μας είχε καλέσει στο σπίτι του - 5-6 άτομα - ο Αλέξης Γεωργίου - ……. – νέοι τότε όλοι ένας ηθοποιός,
μια σκηνογράφος , ένας σκηνοθέτης , ένας ποιητής , καταξιωμένοι και γνωστοί όλοι τους σήμερα πια ,
βρεθήκαμε λοιπόν και αφού μας έκανε ένα πρόλογο ότι κάτι πρέπει να κάνουμε , κάποια άκρη τέλος πάντων
να βρούμε , να δημιουργήσουμε κάτι διαφορετικό , που και ουσία να έχει και κάτι πιο φρέσκο να φέρει
στα θεατρικά δρώμενα της εποχής …. άρχισε η κουβέντα. Άρχισαν λοιπόν να πέφτουν μία – μία οι ιδέες
που όλες είχαν σαν βάση την μυθολογία , την ιστορία μας ,το δημοτικό τραγούδι , ήταν η εποχή της χούντας,
και θέλαμε το έργο - όποιο και νάταν - να έχει και αλληγορική σημασία ,αυτό ήταν και το κυρίως ζητούμενο.
Περασμένα μεσάνυχτα και κάποια στιγμή μετά από κάνα δύο πακέτα τσιγάρα και πέντε –έξη καφέδες
ο καθένας μας, έσκασε ΄΄ η καλή ιδέα ΄΄ και αρχίσαμε να μπαίνουμε  τώρα και σε λεπτομέρειες !
Το έργο θα είχε καμιά τριανταπενταριά ρόλους ! και γύρω στους εβδομήντα με ογδόντα κομπάρσους !
Για να χωρέσουν όλοι αυτοί μαζί με τα σκηνικά και την τριακονταμελή ορχήστρα ! που χρειαζόμουν εγώ
έπρεπε να το παρουσιάσουμε σε ένα γήπεδο , αν θυμάμαι καλά είχαμε συμφωνήσει για το γήπεδο του 
 Πανιωνίου -δεν θυμάμαι για ποιούς πολιτικούς λόγους είχαμε βρεί ότι εξυπηρετούσε….
 Όποιες και όσες δυσκολίες αντιμετωπίζαμε, σιγά - σιγά και μία - μια τις λύναμε ,   μέχρι που
ακούστηκε η φωνή του αμίλητου μέχρι εκείνη τη στιγμή σκηνοθέτη της παρέας .
  "Σας ακούω τόσες ώρες αμίλητος , αλλά τώρα πια νυστάζω κιόλας ,εξαντλήσατε την υπομονή μου
με το θράσος σας …"
Δεν πρόλαβε να μας τα πει όλα όσα ήθελε και άρχισε να τα ακούει χοντρά  "σαν συντηρητικός και
ανεγκέφαλος …και…και..."   σηκώθηκε να φύγει μόλις φόρεσε το τζάκετ του γύρισε και μας είπε
 την τελευταία λέξη . "Πάντως επειδή όλα είναι δυνατά σ΄αυτή τη ζωή και για να μην ψαχνόσαστε
άδικα , ο μόνος που ξέρει να σκηνοθετεί τέτοια θεάματα , ο μόνος που μπορεί να κινήσει
τόσο κόσμο , είναι ο Τζεφιρέλι μπορείτε να τον έχετε ; Συνεχίστε. Δεν μπορείτε ; Ξεχάστε
τα όλα."Έφυγε και εμείς μείναμε να ψάχνουμε για μερικές μέρες πως θα βρίσκαμε τον
Τζεφιρέλι……! Μ΄ αυτή την θύμηση , χαμογελώντας τώρα πια για εκείνο το θράσος μας , ένα
θράσος όμως γεμάτο ελπίδα και όνειρο , έχω φτάσει στο Ηρώδειο για να δω μια όπερα σκηνοθετημένη
απ΄ αυτόν τον μεγάλο  Ιταλό σκηνοθέτη, μια όπερα που γνωρίζω μόνο τη μουσική της,  είναι
οι "ΠΑΛΙΑΤΣΟΙ" του Λεονκαβάλο . Φτάνοντας έξω από το Ηρώδειο και βλέποντας τις
δίχρωμες σκαλωσιές , κατάλαβα τι με περίμενε όταν θα μπω  μέσα , και μέσα βέβαια ήτανε χαμός,
 άλλες μεγαλύτερες σκαλωσιές , το σκηνικό σε τρία επίπεδα ,  παράγκες με λαμαρίνες λινάτσες και
ξύλα , μαγαζιά και μπάρ και περίπτερα και επιγραφές νέον στη σκηνή ,
και οι καμάρες του Ηρώδειου όλες κλεισμένες να παίζουν στο σκηνικό σαν πορτοπαράθυρα . Όλα τα
καλά , καιμετά…. μπήκαν οι τραγουδιστές , οι χορωδοί , οι ακροβάτες , και οι ζογκλέρ, καμιά εκατοστή
μπορεί και παραπάνω άνθρωποι ντυμένοι πολύχρωμα , και ένα αυτοκίνητο που έσερνε ένα τροχόσπιτο,
και δίκυκλες μηχανές , και πάνω στο χαμό στο τραγούδι και τις φωνές , ακούγεται ένα ζούφιο μπαμ και
σαν πυροτεχνήματα έπεσαν και απλώθηκαν στη σκηνή κάτι ασημένια γυαλιστερά χαρτάκια που έμειναν
εκεί όλη την ώρα τρεμοπαίζοντας σαν φωτάκια . Κάποιες φορές μερικά απ΄αυτά όταν τάπιανε το αεράκι ,
σηκώνονταν και πετούσαν και πέφταν κάτω στην ορχήστρα, και περνούσαν μπροστά από τους μουσικούς
πάνω και δίπλα από τα όργανά τους , κι ήτανε σαν νότες που πετάνε!Ναι αλήθεια τέτοια μαγικά πράγματα
ζήσαμε κάποιοι στο Ηρώδειο εκείνες τις τρεις μαγικές βραδιές του Σεπτέμβρη που ο μάγος
ΦΡΑΝΚΟ ΤΖΕΦΙΡΕΛΙ  ήρθε και μας ξανάκανε για λίγο παιδιά , και μας θύμισε ότι η Τέχνη
είναι ένα παραμύθι και τα παραμύθια πρέπει νά’ναι μαγικά !


 
Home Κείμενα-Σκέψεις-Απόψεις Για Το Περιοδικό "Οκτάβα"
Το Περιεχόμενο αυτής της ιστοσελίδας και όλα τα δικαιώματα Πνευματικής Ιδιοκτησίας ανήκουν στον Βασίλη Δημητρίου. H eνσωμάτωση περιεχομένου της Ιστοσελίδας σε άλλη ιστοσελίδα ή αναπαραγωγής της Ιστοσελίδας ή του Περιεχομένου (είτε με σύνδεση, αναπαραγωγή ή με άλλη μέθοδο) επιτρέπονται με την προηγούμενη ρητή συναίνεση του Βασίλη Δημητρίου.